Με την πρώτη ματιά, μοιάζει με ένα νοσοκομείο όπως όλα τα άλλα. Όμως μόνο επιφανειακά. Στο Ιατρικό Κέντρο Βίννικι, στα προάστια του Λβιβ της Ουκρανίας, περιθάλπονται αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν τραυματιστεί στον πόλεμο: ακρωτηριασμένοι και άτομα με σοβαρές παραμορφώσεις. Είναι ένας χώρος όπου η σωματική και ψυχική αποκατάσταση συναντά τη συλλογική ανθεκτικότητα. Μετά από πρόσφατη συμφωνία μεταξύ της ουκρανικής και της γαλλικής κυβέρνησης, χειρουργοί αποκατάστασης προσώπου κλήθηκαν να περιθάλψουν ανθρώπους που έχασαν το πρόσωπό τους στις μάχες. Υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Chloé Bertolus, μίας από τις κορυφαίες ειδικούς της Ευρώπης, η ομάδα ταξιδεύει αρκετές φορές τον χρόνο στην Ουκρανία για να αποκαταστήσει τραύματα που προκλήθηκαν από σφαίρες και θραύσματα. Η ταινία καταγράφει τόσο την ιατρική τους εξειδίκευση και την προσωπική τους αφοσίωση όσο και τους δεσμούς που αναπτύσσουν με το τοπικό προσωπικό και τους ασθενείς.

Σκηνοθέτης: Didier Cros

Ο Didier Cros δημιουργεί εδώ και χρόνια ένα κινηματογραφικό έργο που διακρίνεται για τη συνεκτική αισθητική και τον βαθιά ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα. Μέσα από ταινίες όπως τα «Speak with Me» (2004), «Ado d’ailleurs» (2006), «La Gueule de l’Emploi» (2011), «Scars» (2018) και «No Sex» (2022), δίνει φωνή σε ανθρώπους που συχνά παραμένουν αόρατοι ή περιθωριοποιημένοι: άστεγους, κρατούμενους, εφήβους με αναπηρία, πρόσφυγες και άτομα με παραμορφώσεις. Οι βραβευμένες ταινίες του καλούν το κοινό να αναμετρηθεί με τις προκαταλήψεις και την αδιαφορία του.