Πριν από την ανεξαρτησία, στη Γαλλία της δεκαετίας του 1950, η μητέρα μου —ξανθιά και με μπλε μάτια— ερωτεύτηκε έναν όμορφο άνδρα από τη Σενεγάλη. Εξαφανίστηκε πριν γεννηθώ. Το μόνο που μου έχει μείνει από εκείνον είναι το χρώμα του δέρματός μου, που έχει προκαλέσει τόσο εχθρικές όσο και φιλικές αντιδράσεις. Μέσα σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον διαμορφώθηκε η κοσμοθεωρία μου και καλλιεργήθηκε η φαντασία μου. Το «What Remains of our Mothers’ Loves» είναι μια εξερεύνηση της αφρικανικής πλευράς της ταυτότητάς μου — του μέρους της που αντιστέκεται σε κάθε ετικέτα. Είναι ένας τόπος χωρίς σύνορα, που φέρνει στο νου εικόνες από τη Βρετάνη, τη θάλασσα και τα πλοία που επιστρέφουν στο λιμάνι. Είναι ένας τόπος όπου αναμειγνύονται η τζαζ του Ζακ Σβαρτς-Μπαρτ, οι ήχοι της πόλης, ο άνεμος και τα κύματα.

Σκηνοθέτις: Cathy Dubois

Το «What Remains of Our Mothers’ Loves» είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους της Cathy Dubois, αν και ήδη από το 1981 είχε σκηνοθετήσει το «Sans frontière ou le regard de l’autre», μια ταινία διάρκειας 26 λεπτών για την ομώνυμη εφημερίδα που εκδιδόταν από και για μετανάστες. Έχοντας σπουδάσει κοινωνιογλωσσολογία και κινηματογράφο, η Dubois δραστηριοποιείται εδώ και πολλά χρόνια σε οργανώσεις που ασχολούνται με εργασιακά ζητήματα. Τη δεκαετία του 1990 σκηνοθέτησε ταινίες με θέμα την εργασία και στη συνέχεια συνίδρυσε την κολεκτίβα «Les rendez-vous des Ergonautes», η οποία διοργάνωνε στο «Forum des images» του Παρισιού, από το 1997 έως το 2001, μια μηνιαία σειρά προβολών και συζητήσεων με θέμα το «Filming Labour». Στο πλαίσιο του εργαστηρίου ντοκιμαντέρ της FEMIS, ανέπτυξε το πρότζεκτ «Frontières», εξερευνώντας το προσωπικό και το γεωπολιτικό μέσα από τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι γίνονται αντιληπτοί σε ένα κιμπούτς στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Η Cathy Dubois συμμετέχει στα εργαστήρια ραδιοφωνικών εκπομπών και εκδόσεων της ένωσης δημιουργών ντοκιμαντέρ ADDOC.