Στις 23 Σεπτεμβρίου 1985, ο 26χρονος Τζανκάρλο Σιάνι, ελεύθερος επαγγελματίας δημοσιογράφος της εφημερίδας Il Mattino, δολοφονήθηκε άγρια από την Καμόρα στη Νάπολη. Για χρόνια, η υπόθεση παρέμενε καλυμμένη από μυστήριο και εικασίες, καθώς τόσο οι αρχές όσο και η ίδια του η εφημερίδα δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι ένας τόσο νεαρός, μη καταξιωμένος ρεπόρτερ θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρή απειλή για μια ισχυρή εγκληματική οργάνωση. Η αλήθεια άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια μόλις οκτώ χρόνια αργότερα, το 1993, με πρωτοβουλία μιας ομάδας ανθρώπων που μοιράζονταν ένα καθοριστικό κοινό χαρακτηριστικό με τον Σιάνι: το νεαρό της ηλικίας τους.

Έχοντας αναλάβει από τη νέα τους διεύθυνση να σπάσουν το τείχος της σιωπής, μια ειδική ομάδα νέων δημοσιογράφων της Il Mattino —το «Siani Pool»— ένωσε τις δυνάμεις της με τον Αρμάντο Ντ’Αλτέριο, τον νεότερο δημόσιο κατήγορο της Ιταλίας, και τον Μπρούνο Ρινάλντι, έναν αντισυμβατικό αστυνομικό διευθυντή. Καθοδηγούμενη από την άφοβη αποφασιστικότητα των νιάτων τους, η ομάδα αυτή επανεξέτασε σχολαστικά καθετί που είχε γράψει ο Σιάνι για να ανακαλύψει ποιον είχε ενοχλήσει. Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει πώς αυτή η παθιασμένη ομάδα συνομηλίκων έσπασε την ομερτά, αποδεικνύοντας ότι η δικαιοσύνη για έναν αδικοχαμένο νέο δημοσιογράφο μπορούσε να αποδοθεί μόνο μέσα από το καθαρό βλέμμα και το θάρρος μιας νέας γενιάς.

Σκηνοθέτης: Filippo Soldi

Είναι κάτοχος πτυχίου Ιστορίας του Θεάτρου από το Università degli Studi di Milano και πτυχίου Ιστορίας της Τέχνης από το Università Roma Tre. Έχει εργαστεί τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο ως βοηθός σκηνοθετών, όπως ο Λούκα Ρονκόνι, ο Βέρνερ Σρέτερ και άλλοι, ενώ έχει διευθύνει και αρκετά θεατρικά εργαστήρια. Για τον ιταλικό τηλεμαραθώνιο «Telethon», σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες μικρού μήκους, μεταξύ των οποίων το Storia di Mario (Η ιστορία του Μάριο), σχετικά με έναν γιατρό που πάσχει από ALS (Πλάγια Μυοατροφική Σκλήρυνση), το Just Five Minutes (Μόνο πέντε λεπτά) με πρωταγωνίστρια τη Βαλέρια Γκολίνο, το Esserci (Εκεί) με τον Ραζ Ντεγκάν, και το My Son (Γιος μου) με τους Άλμπα Ρορβάχερ και Κλάουντιο Σανταμαρία.Έγραψε επίσης το σενάριο για την τηλεταινία Bakhita, σε σκηνοθεσία του Τζάκομο Καμπιότι για το Rai Uno. Η πρώτη του ταινία μικρού μήκους σε φιλμ 35mm, με τίτλο In tram (Στο τραμ, με πρωταγωνιστές τους Πιέρα Ντέλι Εσπόστι και Τζίτζιο Αλμπέρτι), καθώς και το Just Five Minutes, απέσπασαν το βραβείο NICE (New Italian Cinema Events) το 2003 και το 2007 στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο. Το ντοκιμαντέρ του Brothels (Οίκοι ανοχής) έλαβε Ειδική Μνεία στα βραβεία Nastri d’Argento το 2012. Το Suicidio Italia (Αυτοκτονία Ιταλία), ένα ντοκιμαντέρ για την οικονομική κατάσταση της Ιταλίας, κέρδισε την ιταλική Χρυσή Σφαίρα (Globo d’Oro) το 2013. Το I Don’t Know Why I Hate You (Δεν ξέρω γιατί σε μισώ) —μια έρευνα γύρω από την ομοφοβία— επιλέχθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου ΛΟΑΤΚΙ+ του Τορίνο και στο Festival MIX του Μιλάνου, ενώ κέρδισε το Gender Docufilm Festival στη Ρώμη το 2015. Το ντοκιμαντέρ του Noi siamo Alitalia (Είμαστε η Alitalia) τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο Nastro d’Argento – Cinema e Lavoro το 2022. Το ντοκιμαντέρ του The Voice Without a Face (Η φωνή χωρίς πρόσωπο) επιλέχθηκε για το 18ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης (18-29 Οκτωβρίου 2023).